دکتر منوچهر حاجی آقایی شهرستانی، پزشک، جراح عمومی و مرد میدان ایثار، یازدهم مهرماه ۱۳۳۹ در تهران متولد شد. پس از پایان تحصیلات متوسطه و گذراندن خدمت سربازی، مسیر زندگی خود را به آموزش و تربیت نسل آینده کشور گشود و به عنوان مربی امور تربیتی وارد آموزش و پرورش شد.

علاقه به ارتقاء معنوی و کسب علم او را به مدرسه عالی شهید مطهری کشاند و هم‌زمان در کلاس‌های اخلاقی و مذهبی بهره برد. سپس در آزمون اعزام دانشجو شرکت کرد و دانشگاه پنجاب پاکستان را برگزید و به سبب علاقه و ارادت خاص به امام علی (ع)، نام مستعار “علی” را در این کشور انتخاب نمود تا صدای مولایش بین برادران اهل سنت طنین‌انداز شود؛ همان نامی که سرانجام با آن به دیار دوست شتافت و در روز عید غدیر به شهادت رسید.

با بازگشت به ایران در سال ۱۳۷۲، در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی دوره تخصصی جراحی عمومی را گذراند و از سال ۱۳۸۳ به عنوان هیئت علمی در دانشگاه علوم پزشکی ایران و جراح بیمارستان شهدای هفتم تیر به خدمت پرداخت.

در دوران دفاع مقدس بارها به صورت داوطلبانه راهی جبهه شد تا جانبازان و رزمندگان اسلام را درمان کند، هرچند این حضور، به دلیل مشغله در دانشگاه مداوم نبود اما همواره خود را مدیون فرهنگ شهادت می‌دانست. او پس از جنگ نیز بارها در مناطق محروم کشور و از طریق بسیج جامعه پزشکی به یاری بیماران شتافت و حضور فعالانه داشت.

دکتر شهرستانی در مواجهه با پاندمی کووید-۱۹، از اولین پزشکانی بود که داوطلبانه در بخش مراقبت‌های ویژه کرونا در کنار تیم درمان به بیماران خدمت رسانی کرد؛ همان ایثارگری که سرانجام خود نیز در این مسیر دچار ویروس کرونا شد و در هجدهم مرداد ماه ۱۳۹۹، به مقام والای شهادت نائل شد.

در زندگی شخصی فردی متواضع، اهل معنویت و عمیقاً پایبند به اخلاق بود. نماز شبش هیچ‌گاه ترک نشد و در حق پدر و مادر نیکی و فروتنی را سرلوحه قرار داده بود. اگرچه فرزند نداشت اما با مهر و محبتی وصف‌ناپذیر، دل کوچک و بزرگ خانواده و بستگان را شاد می‌کرد.

آرامگاه این شهید عزیز در قطعه ۵۰، ردیف ۶۸، شماره ۳۱ بهشت زهرا تهران، مأمن عاشقان راه سلامت و ایثار است.