دکتر محمود پویانی‌راد در ۲۸ شهریور ۱۳۴۰ در تهران و در خانواده‌ای پنج نفره متولد شد. او در کنار یک خواهر و دو برادر در فضایی صمیمی و مذهبی رشد یافت و از همان سال‌های نوجوانی علاقه فراوانی به علم و خدمت به مردم داشت. این علاقه سرانجام او را به مسیر پزشکی کشاند و در سال ۱۳۶۳ در رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی پذیرفته شد و پس از طی دوران تحصیل، موفق به اخذ تخصص در رشته بیهوشی از همین دانشگاه شد.

وی سال‌های ابتدایی طبابت خود را از اوایل دهه ۶۰ آغاز کرد و در شهرهای مختلف کشور به درمان بیماران پرداخت. دکتر پویانی‌راد در سال ۱۳۷۹ به تهران بازگشت و به عنوان متخصص بیهوشی در بیمارستان شهدای تجریش مشغول به کار شد. پس از آن نیز مدتی در بیمارستان آسیا فعالیت داشت و در سال‌های پایانی عمر خود به عنوان پزشک مقیم بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) در بیمارستان فیروزگر به خدمت‌رسانی پرداخت.

با آغاز جنگ تحمیلی، دکتر پویانی‌راد ۴۴ ماه از عمر خود را در جبهه‌های حق علیه باطل سپری کرد و با حضور در مراکز درمانی و امدادی جبهه‌ها به مداوای مجروحان و رزمندگان پرداخت. روحیه ایثار و مسئولیت‌پذیری او سبب شد تا همواره خدمت به مردم را بر آسایش شخصی ترجیح دهد.

او در سال‌های ابتدایی فعالیت پزشکی با مریم ناسوتی، که از هم‌دانشگاهی‌هایش در رشته پزشکی عمومی بود، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک فرزند پسر است که اکنون ۲۹ سال دارد.

با شیوع بیماری کرونا، با وجود بیماری زمینه‌ای، خانواده از او خواستند برای حفظ سلامتی خود مدتی از حضور در بیمارستان خودداری کند؛ اما او خدمت به بیماران را وظیفه خود می‌دانست و می‌گفت: «اگر ما نرویم، چه کسی باید به بیماران کمک کند؟» همین روحیه مسئولیت‌پذیری باعث شد تا همچنان در خط مقدم درمان باقی بماند.

دکتر پویانی‌راد پزشکی مهربان، متواضع و دور از مادیات بود. او رابطه‌ای بسیار صمیمانه با بیماران خود داشت و حتی بسیاری از آن‌ها را با نام کوچک صدا می‌کرد. رفتار انسانی و دلسوزانه او باعث شده بود بیماران و همکارانش علاقه‌ای عمیق به او داشته باشند؛ به‌گونه‌ای که پس از درگذشتش، بسیاری از بیماران و همکارانش از این فقدان به شدت متأثر شدند.

سرانجام این پزشک فداکار پس از ماه‌ها تلاش در مسیر درمان بیماران کرونایی، خود نیز به این بیماری مبتلا شد و در دهم شهریور ۱۳۹۹ به جمع شهدای مدافع سلامت پیوست. پیکر مطهر او در گلزار شهدای بهشت زهرا(س)، قطعه ۵۰، آرام گرفته است. یاد و نامش به عنوان پزشکی ایثارگر و انسانی مهربان در حافظه جامعه پزشکی و مردم زنده خواهد ماند.