دکتر فرحناز فرزانه در گفت‌وگو با خبرنگار روابط عمومی بیمارستان شهید اکبرآبادی اظهار کرد: آمادگی لایه داخلی رحم (اندومتر) از جمله عوامل کلیدی در مسیر انتقال جنین است؛ چراکه برای لانه‌گزینی موفق، اندومتر باید از ضخامت و الگوی سه‌خطی مناسب برخوردار باشد و هرگونه ضعف در این بافت یا خون‌رسانی آن، شانس بارداری را به‌شدت کاهش می‌دهد.

 

وی افزود: علاوه بر این، نوسانات هورمونی و عدم رشد مناسب فولیکول‌ها نیز می‌تواند مانع از انجام انتقال شود، زیرا سطح هورمون‌های استروژن و پروژسترون باید برای حمایت و پایداری بارداری به حد نصاب لازم برسد.

 

نقش موانع ساختاری و عفونت‌های رحمی در توقف سیکل درمان

این فلوشیپ فوق‌تخصصی نازایی با اشاره به نقش موانع ساختاری و محیطی رحم تصریح کرد: وجود پولیپ‌ها، فیبروم‌های ساب‌موکوز یا چسبندگی‌های داخل رحمی نظیر «سندرم آشرمن»، فضای رحم را اشغال کرده و خون‌رسانی به بافت را مختل می‌کنند؛ بنابراین تا زمان رفع کامل این ضایعات، انتقال جنین به تعویق خواهد افتاد.

 

فرزانه ادامه داد: همچنین عفونت‌های رحمی یا بیماری اندومتریت—حتی در مواردی که بدون علامت بالینی باشند—می‌توانند محیط رحم را برای پذیرش جنین نامناسب سازند. در چنین شرایطی، پروتکل درمانی آنتی‌بیوتیکی بر انجام انتقال جنین ارجحیت دارد.

 

لزوم پایش نوسانات سیستمیک مادر و سندرم تحریک بیش‌ازحد تخمدان

این جراح و متخصص زنان، ناهماهنگی در زمان‌بندی سیکل‌های طبیعی و نوسانات سیستمیک مادر را از دیگر عوامل موثر بر این تعویق دانست و گفت: بروز شرایطی همچون سندرم تحریک بیش‌ازحد تخمدان (OHSS)، نوسانات شدید فشار خون یا قند خون و اختلالات تیروئیدی، کادر درمان را ناچار به تعویق موقت فرآیند انتقال می‌کند تا وضعیت جسمانی و فیزیولوژیک مادر به ثبات و پایداری کامل برسد.

 

وی در پایان یادآور شد: درک این نکته برای زوجین حیاتی است که کنسل شدن یک سیکل، هرگز به معنای شکست فرآیند درمان ناباروری نیست، بلکه یک پاسخ تخصصی، ایمن و آگاهانه از سوی تیم درمان برای فراهم کردن بهترین شرایط فیزیولوژیک جهت تجربه یک بارداری موفق و تولد فرزندی سالم به شمار می‌رود.